Prawdę mówiąc, był to najdziwniejszy Anioł, jakiego Małgorzata w życiu widziała.

Chociaż, jeżeli się głębiej nad tym zastanowić, to zbyt dużego doświadczenia z aniołami do tej pory nie miała. Znała je tylko ze świętych obrazków, na których byli to albo mali chłopcy o  kręconych blond loczkach,ubrani w sukienki i cierpiący na nadwagę, albo zniewieściali mężczyźni o  kręconych blond lokach, ubrani oczywiście w sukienki , którzy siedząc na chmurce brzdękali na harfach, smętnie wpatrując się w dal.

Pewnie dlatego w pierwszej chwili nie skojarzyła, że ubrany w dżinsy i luźną koszulę wysoki, czarnowłosy mężczyzna z dwudniowym zarostem na brodzie, który stanął w jej drzwiach to właśnie Anioł.   Czy to sprawiła wiosna, zapach bzu wpadający przez otwarte okna, czy może jakaś magia, serce Małgorzaty szybciej zabiło, a nogi się pod nią ugięły.

 Mała blondyneczka też od razu wyczuła, że to nie jest zwykły gość, bo zamiast pożreć go w całości, podeszła powoli i obwąchała go delikatnie, z lubością wciągając w nozdrzach zapach psich chrupek.Gość przyklęknął na jedno kolano, a blondyneczka zaczęła lizać go po twarzy, zostawiając ślady mokrych pocałunków.

Małgorzata z trudem się powstrzymała, żeby  nie paść obok nich na kolana i nie skraść chociaż jednego całuska, ale opanowała emocje, przecież nie wypada tak od razu rzucać się nieznanym mężczyznom na szyję.

 

Zasiedli na kanapie , a mała blondyneczka położyła się u stóp Anioła, spoglądając mu głęboko w oczy. Małgorzata zaczęła opowiadać – o tym, jak zabrała Saszę, o szkole, do której chodziły, o tym, że podwieszano tam psy na smyczach, kiedy nie chciały pokazać trenerowi zębów albo uszu, o kolczatkach, krzykach, teorii dominacji, o tym, że robi wszystko tak, jak ją uczono, ale to nie daje efektów.   I o tym, że Sasza chce zagryźć każdego napotkanego psa, nawet kiedy ten jest 50 metrów dalej, rzuca się też na ludzi, a ostatnio ugryzłaby kalekę, jednak na szczęście nie trafiła.... I o tym, że chodzi tylko na smyczy, bo jest agresywna i nie wraca na wołanie....I o tym, że to chodzenie na smyczy to naprawdę nie jest chodzenie, bo Małgorzata fruwa jak latawiec na drugim jej końcu, nieraz już się przewróciła, o powybijanych palcach i poranionych od linki dłoniach nie wspominając....

 A gość słuchał, od czasu do czasu zerkając na wpatrzoną w niego małą blondyneczkę i Małgorzata przysięgłaby, że rozmawiał z nią bez słów! Ale to przecież niemożliwe...

A potem zaczął mówić. To, co powiedział było zaskakujące i zdumiewające, ale Małgorzata miała wewnętrzne przeczucie, że to wszystko prawda. Anioł tłumaczył jej, że psy to nie wilki, a teoria dominacji i konieczności obniżenia ich pozycji w rodzinie –to bzdura wyssana z brudnego palca i wymyślona przez ludzi, którzy nie rozumieją psów . Mówił, że pies przez całe dnie i noce wcale nie knuje podstępnie, jak stać się osobnikiem Alfa, a robi to, co robi, bo niczego innego nie został nauczony i nie wie, jak powinien zachować się w ludzkim świecie. Powiedział, żeby Małgorzata założyła sobie kolczatkę na szyję , a potem spróbowała nauczyć się czegoś, gdy  ktoś będzie wykrzykiwał do niej rozkazy po chińsku – i sama zobaczy, czy się czegoś nauczy. A gdy będzie  chciała podejść i przywitać z innym człowiekiem –niech ktoś szarpie ją na tej kolczatce – przekona się, czy nadal będzie się uśmiechać, czy może zacznie krzyczeć i się wyrywać, byle przestało boleć...

- Wiem, co trzeba zrobić, żeby wyleczyć Saszkę – kontynuował Anioł –  Kiedy Ty opowiadałaś, ja sobie z nią pogadałem po psiemu i ona też wszystko mi powiedziała Ale żeby pomóc jej,najpierw musisz zmienić siebie. To będzie długa i trudna praca, więc słuchaj uważnie....A jeśli masz dar, z czasem sama nauczysz się rozmawiać ze zwierzętami i rozumieć, co do Ciebie mówią.

I znowu zaczął mówić, a Małgorzata słuchała z zapartym tchem, starając się nie uronić ani jednego słowa. Czas mijał, Małgorzata słuchała, Anioł mówił, a mała blondyneczka leżała u jego stóp, wpatrując się w niego jak zauroczona i od czasu do czasu nieśmiało trącając go noskiem.